Het Noorden Staten: Amazonas, Pará , Acre, Rondônia, Roraima, Amapá en Tocantis.

Het Noorden wordt bijna helemal ingenomen door het Amazonenbekken. De regio bestaat dan ook voor het overgrote deel weelderige tropische regenwouden, waar de Amazone van west naar oost dwars doorlopt alvorens, met water van talrijke bijrivieren, nabij het grote schiereilan Marajá in de Atlantische oceaan uit te monden , De Amazone is de belangrijkste stroom in dit gebied, msst dat wil niet zeggen dat andere rivieren er in omvang voor haar  moeten onderdoen. Men vindt hier grootste concentratie van zoetwater ter wereld; alles samen maakt het water van het Amazonebassin een vijfde uit van de wereldvooraad.

De belangrijkste steden in  dit gebied zijn Manaus, hoofdstad van de staat Amazonas en bedrijvige haven aan de Amazone in het midden van het tropische regenwoud, en Belém, hoofdstaat van Pará en gelegen aan de monding van de grote rivier. Nog steeds zijn grote delen van het Amazonewoud overigens niet 'ontdekt , en ongetwijfeld leven er diep in het woud nog indianenstammen die nog nooit met de 'bewoonde wereld'in contact zijn gekomen.

Al sinds de eerste exploraties ervan heeft het Amazonewoud de exotische bijklank van een lang vergeten overvloedig natuurparadijs en van menselijk welbehagen. Nog tot in de 19de eeuw echter had de streek echter te  lijden onder economische stagnatie.

De groei kwam nog op het eind van dezelfdeeeuw in een stroomversnelling met de toenemende vraag naar rubber.Mede als gevolg daarvan verzesvoudigde de bevolking en werd het regionale inkomen meer dan vertienvoudigd tussen 1850 en 1910. Daarna stortte de rubbermarkt in.

Pas in de jaren 1960-1970 kwam er opnieuw wat interesse in de mineraalvooraad en landbouwmagelijkheden van het Amazonegebied.Een vernieuwde reglementering omtrent mijbouw en de oprichting van gemengde ondernemingen  met lokale en buitenlandse maatschappijen deden de ontdekkingsgeest en het mijnleven heroplevven .De regering promootte een aantal kolonosatieformules, uitgaande van de idee dat afgelegen en eenzame plekken in het Amazonewoud geschikt waren om de ladnschaarse landbouwers uit het Noordoosten op te vangen, De door de overheid bedachte maatregelen om landbouw in het Amazonegebied te stimuleren leidden tot steeds ernstigere milieuproblemen.

Ontwikkelingsprojecten en volksmigraties in de jaren 1970 en 1980 veroorzaakten de ontbossing vab zo'n 414.400 km_.De globale ecologische bezorgdheid omtrent het Amazonewoud werd nog versterkt door de bosbranden die dat proces met zich meebracht. Daaron lanceerde de Brazilaanse  overheid een aangepaste politiek gericht op ontwikkelingscontrole. De daarvóór. bestaande fiscale voordelen en subsidies voor landbouw en veeteelt in het gebied werden opgeschort, en de uitvoer van timmerhout werd verboden. Vanaf 1989 werd de ontbossingssnelheid tot de helft gereduceerd, zodat een substatieel deel van het regenwoud ontbeschadigd blijft. Toch worden er nog regelmatig wantonestanden aan het licht gebracht, onder meer door de Kaiapo-chef-Raoni, die zich met media-aandacht verzet tegen de inpalming en ontbossing van het grondgebied van zijn stam.

Tegenwoordig wordt de preservatie van de Amazone-regio per satelliet gecontroleerd, en worden de gedane en geplande Brazilaanse inspanningen gesteund door de internationale gemeenschap via het Experimenteerprogramma voor de Bescherming van het Brazilaanse Regenwoud (dat gesteund wordt door de Europese Gemeenschap, de Verenigde Staten en twaalf  andere landen). In 2002 gaf Belgisch minister Vera Dua het stamhoofd Raoni trouwens nog een belangrijfke gedelijke (en symbolische) steun in zijn strijd tegen het Brazilaanse eco-terrorisme.

Het Noordoosten Staten : Maranhão, Piauí, Ceará Rio Grande do Norte, Paraíba, Pernambuco, Bahía, Alagoas en Sergipe.

Grote delen van dit gebied, waar zo'n 30% van de Brazilaanse bevolking leeft, worden geregeld geplaagd door chronische tijden van droogte. Toch bezit deze streek grote economische mogelijkheden, onder meer door de aanwezigheid van een aanzienlijjke aardolievoorraad. Sinds enkele jaren maakt de Federatie Regering zich via SUDENE (de Directie voor Ontwikkeling van het Noordoosten) trouwens terecht bezorgd om de regio. Veel middelen zijn inmiddels al terecht aan het project toegekend.

De staten Pernambuco en Bahía de eerste belangrijke Koloniale centra van Brazilië, zijn invloedrijke cultuurcentra gebleven.Veel van wat kenmerkend Brazilaaans is op het gebiedn van muziek,foklore,keuken  en sociale traditie, ontstond in de regio wordt ook vaandaag de dag nog cosntant opnieuw gedefineerd. De grootste steden van het Noordoosten zijn Recife en Salvador (door Brazilianen vaak kortweg Bahia genoemd). Waar de eerste stad samen met het aangrenzende, door UNESCO geklasseerde koloniale stadje Olinda een belangrijk centrum is geworden van culturale metissage, lijkt Salvador, strategisch gelegen aan de baai van Todos os SAntos, zijn hoofdzakelijk Afrikaanse invloed te hebben behouden en tot waarmerk te hebben gemaakt.

Het Zuidoosten Staten: Rio de Janeiro Saõ Paul, Minas Gerais en Espírito Santo

De industriële driehoek Sao Paulo - Belo Horizonte - Rio de Janeiro vormt de ruggengraat van de Brazilaanse economie. Het grootste deel van de bevolking is dan ook in deze regio's geconcentreerd. 

Dat is niet verwonderlik: de streek is rijk aan mineralen, zijn landbouw is een van de modernste van het land en levert koffie en graan voor de export, naast melk, vlees en allerleo voedingsmiddelen voor de binenlandse markt.

Voor velen zijn São Paulo en Rio daarnaast ook de voornaamste toegangswegen tot de rest van Brazilië : het merendeel van internationale vluchten landt in een van de twee megalopolissen. Rio de Janeiro lijkt de toeristische industrie nog het meeste te bieden te hebben: de Corcovado(Suikerberg) met zijn lift, o Christo Rendentor ( het christusbeeld dat Rio overkijkt) en de stranden van Ipanema, Leblon en Leme genieten nog altijd internationaal aanzien en figureren op menig Brazilaanse ansichtkaart. Toch hebben ook São Paulo en Belo Horizonte (met de kleine koloniale juweeltjes zoals Ouro Preto en Diamantina in de onmiddellijke omgeving) meer te bieden dan voor buitenstaanders het geval lijkt.

Het Zuiden staten: Paraná, Santa Catarina en Rio Grande do Sul

Deze regio is eveneens sterk ontwikkeld . Ook hier zijn landbouw en industrie in evenwicht. De streek werd in het verleden sterk gejenmerkt door voornamelijk Europese immigratie: zo zijn Blumenau en Joinville industriële centra die kunnen bagen op een voornamelijk Duitse immigratie. Florianópolis is er,gezien zijn liggin vlak voor de kust, een favoriete vakantiebestemming.Meer naar het zuiden geeft het plateau de brede vlakten (de pampas) vrij spel, waar de Brazilaanse cowboym de gaúcho, de traditionele veeteelt op zich neemt.

In het westen op het drienlandenput tussen Brazilië, Argentinië en Uruguay, bevindt zich Foz de Iguassum bekend om zijn indrukwekkende en uitgestrekte watervallen.De natuurlijke schoonheid ervan doet menigeen met verstomming slaan.Nauwelijks 20 km verder, op de Paraná - rivier tussen Brazilië en Paraguay, ligt Itaipu, de grootste hydro - elecktrische stuwdam ter wereld, De belangrijkste stad in de regio is ongetwijfeld Porto Alegre, hoofstad van Rio Grande do Sul, Brazilië meest zuidelijke staat.

Het Middenwesten bestaat voornamelijk uit een grasrijke tropische savanne en heeft een lage bevolkingsdichtheid. Enkel de streek rond het Districto Federal, met daarin de hoofdstaad en het administratieve hart Brasiliá, en het nabijgelegen Goiânia zijn relatief dichtbevolkt. Vroefer was dit de meest afgelegen streek van het hele land. De overbrenging van de macht naar de futuristische geplande hoofdstad Brasília, geïnitieerd door Juscelino Kubitshek in de late jaren 1950, haad echter snel een industriële en landelijke groei tot gevolg.

Tegelijk met die verstedelijking deed zich het 'probleem' voor van de al aanwezige Indianenstammen,

De federale regering heeft in de regio dan ook uitgestrekte reservaten voorbehouden voor die aanwezige inheemse bevolking. Daarnaast vindt men in dit haast onmetelijkt gebied ook de al eerder vernoemde Pantanal Matagrossense, een moerassig dierenparadijs.